Archief
Mensen die wat maken
28 juli 2011
Volgens COMMON bestaat de wereld uit twee soorten mensen. Mensen die erover praten iets te maken en mensen die daadwerkelijk wat maken. COMMON gaat over de laatste groep.
Of in hun eigen woorden:
“COMMON is about connecting people together and harnessing the power of true, rule-breaking creativity to launch socially beneficial businesses. Businesses that are designed to spread love and prosperity to all stakeholders.”
COMMON is een merk, 'a collaborative brand'. Het merk moet gedeeld worden door de ondernemingen die de COMMON-community voortbrengt. "Together we form a new brand of capitalism". COMMON brengt mensen bij elkaar die met hun projecten de wereld tot een betere plek maken. Dat betekent ook dat de organisatie goede ideeën in contact brengt met het geld dat nodig is ze te verwezenlijken. Zoals bij de COMMON Pitch. Iedereen kon hiervoor zijn idee insturen. Uiteindelijk zijn er tien projecten geselecteerd. Deze worden 19 augustus gepresenteerd aan een publiek van venture capitalists en andere belangstellenden.
TAGS:Dag Arjan Groot
25 juli 2011
Hij deed zijn naam eer aan. Een grote man met een grote lach, maar vooral een groot ontwerper. Voor Vandejong maakte hij de stijl voor DasArts, werkte hij aan het merkboek, het logo en de look & feel voor het geschiedenismerk Anno en ontwierp hij het waanzinnige katern voor Marcel Wanders in Amsterdam Index 2007. Arjan had een kwaliteit die je maar weinig ziet. Volledig gefocust op zijn werk zag hij snel wat het concept moest zijn en vertaalde dat naar écht bijzonder en vernieuwend design. Mooie dingen van een mooi mens, die we niet zullen vergeten. Arjan overleed op 16 juli op 39-jarige leeftijd. Hij werd afgelopen zaterdag begraven.
foto: Arjan Groot tijdens de Vandejong-bureaureis naar Madrid in 2004
Chasing the image
15 juli 2011
De vraag is eigenlijk niet ‘What’s Next? in fotografie’, maar ‘What’s Next?’ voor de wereld’ en welke rol kan fotografie daarin spelen? Dat is de kern van Fred Ritchin’s betoog in het What’s Next-programma tijdens het fotofestival Les Rencontres d’Arles. Als gekken voegen we beelden toe aan de wereld. De foto van het moment is belangrijker dan geworden dan het moment zelf. We fotograferen ons leven en posten het op Facebook om ons bestaan te bewijzen, meer dan dat we er echt bij waren. We geven meer om hoe de tomaat er uitziet in de supermarkt, dan dat hij lekker smaakt. Kortom, wij jagen het beeld na in plaats van dat we beeld kiezen dat we voor ons kunnen laten werken. De vraag what’s next? moet gaan over: hoe willen we leven? Waar willen we dat de wereld heen gaat? En hoe kunnen beeld hiervoor gebruiken? Over deze en andere vragen schreef Ritchin After Photography, dat in 2008 verscheen en vorig jaar werd herdrukt. Hierin verkent Ritchin hoe het gebruik van digitale media de fotografie verandert. Tegelijkertijd begon Ritchin zijn blog, waarop hij hetzelfde onderwerp behandelt.
TAGS:
Cultureel burgerschap
13 juli 2011
Nu de overheid minder geld uittrekt voor kunst en cultuur, moet het ergens anders vandaan komen. Van instellingen wordt verwacht dat ze cultureel ondernemen. Maar het geld kan ook door andere partijen bijeen worden gebracht. Door burgers bijvoorbeeld, zo laat het initiatief Amersfoorts Cultuurfonds zien. De Volkskrant besteedde er vandaag aandacht aan (inloggen). Het fonds is opgericht door inwoners van Amersfoort die een leefbare, mooie en veilige stad willen. ‘Een stad waarin je kunt genieten van mooie dingen’, zoals ze stellen in het missiestatement op hun website. Daar hoort volgens hen een breed cultureel aanbod bij. Het fonds roept andere burgers op geld te storten.
Niet alleen burgers maar ook musea kunnen geld ophalen bij particulieren. Een voorbeeld hiervan zijn de vele 'vrienden van'-clubs van culturele instellingen zoals bijvoorbeeld die van het Concertgebouw. Het kan ook in de vorm van een aandeelhouderschap, zoals Foam Fund laat zien. Het weet al een aantal jaren geld op te halen bij zijn ‘aandeelhouders’. Met de inkomsten worden met name projecten ondersteund op het gebied van talentontwikkeling en kunstonderwijs. Voor de aandeelhouders is het ook leuk, want zij zijn nauw betrokken bij het museum. Het zal niemand verbazen als er in de toekomst steeds meer van zulke initiatieven zullen ontstaan. Vanuit de burgers zelf, of vanuit de culturele instellingen.
TAGS:Les Rencontres d’Arles
12 juli 2011
Sommige foto’s zijn te heftig voor de krant, ook al laten ze het beste zien wat er is gebeurd. In die categorie vallen de foto’s van de Mexicaan Enrique Metinides, die bijna zijn gehele leven de akeligheid van de stad fotografeerde voor de krant.. In de tentoonstelling 101 Tragedies hangen ze bij elkaar: geëlektrocuteerde lichamen, slachtoffers van verkeersongelukken, een jongen met zijn arm in de gehaktmachine. Je moet er tegen kunnen, vandaar de waarschuwing aan het begin van de tentoonstelling: ‘Please note that some visitors may be offended by the content of this exhibition’.
De opvallendste foto is misschien wel die van een Mexicaanse vrouw, die nadat ze bij de kapper is geweest aangereden wordt en sterft, met haar armen hangend om een lantaarnpaal. De expositie is een van de hoogtepunten van Les Rencontres d’Arles, het jaarlijkse fotofestival in Arles. Een ander hoogtepunt is The Mexican Suitcase, de verloren gewaande koffer met negatieven van Robert Capa uit de Spaanse burgeroorlog. De koffer raakte kwijt in 1939 en dook een paar jaar geleden op in Mexico City. In Arles wordt hij voor het eerst in Europa tentoongesteld. In de koffer niet alleen negatieven van Capa, maar ook van collegafotograaf Chim (David Seymour) en Capa’s geliefde Gerda Taro, met wie hij in Spanje samenwerkte. De tentoonstelling geeft niet alleen een verslag van de Spaanse burgeroorlog, maar impliciet ook van de liefde tussen Capa en Taro. Aan het begin van de expositie zien we ze samen op het terras van een Parijs café (foto hierboven), nog onwetend van de hel die hen in Spanje te wachten staat. Halverwege in een vitrine plotseling een tijdschriftartikel over haar dood. Ze verongelukte toen haar auto - zij stond achterop de treeplank - botste met een tank. Aan het eind van de expositie vinden we een foto van Taro liggend op bed. Ze slaapt. In het onderschrift staat de suggestie te lezen dat Capa deze foto bij zich moet hebben gedragen in de jaren daarna, toen hij onverzettelijk doorging met zijn werk. Eerst nog in Spanje en later in de vele oorlogen die volgden. Dat de liefde tussen Capa en Taro stof voor een film is, zal niemand verbazen. Waiting for Robert Capa heet de film, die wordt geregisseerd door Michael Mann en gepland staat voor volgend jaar.
Foto: 'Robert Capa and Greta Taro, Paris'. Fred Stein, 1935.
TAGS:
